منو سایت

  • خانه
  • اخبار بازی
  • در اینجا آنچه بازی های دیگر باید از Elden Ring بدزدند، آورده شده است

در اینجا آنچه بازی های دیگر باید از Elden Ring بدزدند، آورده شده است

 تاریخ انتشار :
/
  اخبار بازی
در اینجا آنچه بازی های دیگر باید از Elden Ring بدزدند، آورده شده است

بازی‌های نرم‌افزاری همیشه مخاطبان کمی داشته‌اند، اما با انتشار Elden Ring، به نظر می‌رسد حجم این مخاطبان در حال افزایش است. فرمول Soulsborne زمانی که روی یک قالب بازی جهان باز اعمال می شود بسیار خوب کار می کند. در واقع، می توانید استدلال کنید که این مطالعه یک دنیای عجیب و گسترده است، نه سختی و مکانیک معمول در سبک Souls، که Elden Ring را بسیار سرگرم کننده می کند.

ژانر جهان باز بسیار گسترده است و مانند برندگان اصلی قبل از آن، مانند Assassin’s Creed یوبی‌سافت یا The Legend of Zelda: Breath of the Wild از نینتندو، Elden Ring مطمئناً اثری در میدان خواهد گذاشت. سوال این است که بقیه ژانر جهان باز چه چیزی باید از الدن رینگ بیاموزند؟

در حالی که چیزهای زیادی در مورد Elden Ring وجود دارد (و همچنین چیزهای زیادی که باید با آنها آزار دهید)، یک عنصر وجود دارد که توسعه دهندگان سایر بازی های جهان باز باید آن را در نظر بگیرند و آزادانه از آن استفاده کنند زیرا کل حس و محدوده را تغییر می دهد. از این بازی ها: رئیس میدان.

رئیس‌های میدانی در Elden Ring، رئیس‌هایی هستند که شما در حالی که در جهان خارج از سیاه‌چال‌ها سرگردان هستید، با آنها روبرو می‌شوید. آنها رئیس هستند، اما، می دانید، در این زمینه. آنها به خودی خود تغییر عمده ای در طراحی جهان باز نیستند – بازی هایی مانند Horizon Forbidden West دارای موجودات ربات هیولایی مانند Thunderjaw یا Tremortusk هستند که فقط در جهان خود پرسه می زنند و حتی ممکن است سناریوی جنگی مشابهی با رئیس در Breath of the Diva داشته باشید. دشمنان قوی لینل که در سراسر جهان پراکنده شده اند. تفاوت این است که Elden Ring چگونه چنین جلساتی را مدیریت می کند، تعداد آنها چقدر است و برای کل جهان چه معنایی دارند.

در بسیاری از بازی های جهان باز، بازی واقعی در مورد مقصد است. به خصوص با ظهور مدل یوبی سافت پس از محبوبیت عناوینی مانند Assassin’s Creed یا Far Cry 3، شما دائماً بر روی یک مکان خاص متمرکز هستید. شما می توانید از کنار چیزی جالب و حواس پرتی عبور کنید، کلبه، مجسمه یا صندوقچه گنج، اما بیشتر اوقات گیم پلی جالب هنوز به جایی که می روید مربوط می شود.

بخشی از چیزی که Elden Ring را در بین بازیکنان طنین‌انداز می‌کند، نداشتن جهتی است که باید به آنجا بروید، که باعث می‌شود بسیاری از جاده‌ها به یک اندازه قابل دوام باشند. ماموریت و اهداف مهم تنها با کلمات مبهم، یا توسط شخصیت ها یا با “نفع” که شما را در طول بازی راهنمایی می کند، نشان داده می شود. شما می توانید این مسیرهای برازنده را برای رسیدن به هدف ماموریت (یا بهتر است بگوییم رئیسی که باید بکشید) دنبال کنید، اما هنوز فقط یک حس کلی از جایی که می خواهید دارید دارید و هیچ راهی وجود ندارد که واقعاً بدانید چگونه به آنجا برسید. این بازی مزیتی به تحقیق می دهد که باعث می شود او احساس آزادی بیشتری کند و دنیایش جالب تر از بسیاری از عناوین جهان باز دیگر باشد.

در برخی از بازی‌های جهان باز، سفر یک ناراحتی است، اما در Elden Ring، کل جهان مانند یک سیاه‌چال است و پرش از سفر به این معنی است که می‌توانید برخی از بهترین نبردهای آن را از دست بدهید.
در برخی از بازی‌های جهان باز، سفر یک ناراحتی است، اما در Elden Ring، کل جهان مانند یک سیاه‌چال است و پرش از سفر به این معنی است که می‌توانید برخی از بهترین نبردهای آن را از دست بدهید.

با این حال، این ایده که در Elden Ring راهنمایی زیادی به شما نشده است، چیزی نیست که آن را خوب می کند. بسیاری از بازی‌های جهان باز شما را به‌طور تصادفی رها می‌کنند، اما اغلب دنیای آن‌ها خالی به نظر می‌رسد و ممکن است هنوز هم به نظر می‌رسد که برای تفریح ​​راه طولانی در پیش دارید. چیزی که دنیای Elden Ring را به کار می‌اندازد، آزادی رفتن به هر جایی یا کشف مسیرها نیست – اینها شگفتی‌های غیرمنتظره در طول مسیر هستند.

وقتی برای اولین بار به فلات آلتوس رسیدم، این کار را با عبور از یک تونل زیرزمینی و سپس بالا رفتن از داربست و پله ها از طریق یک کمپ قدیمی معدن انجام دادم. سفر قبل از ظاهر شدن در منطقه جدید در نبرد با رئیس به اوج خود می رسد. این یک سفر عالی بود، اما در نهایت، یک ماجراجویی سیاه چال تا حدی رایج بود که به عنوان انتقال به بخش جدیدی از بازی منطقی بود. با این حال، وقتی شروع به بالا رفتن از تپه به سمت فلات کردم، یک اتفاق واقعاً هیجان انگیز رخ داد: یک اژدهای عظیم جلوی من هجوم آورد و در راه من فرود آمد و رعد و برق های نارنجی مضحکی را روی زمین پاشید. و به زودی که متوجه شدم نمی‌توانم برنده شوم، روی تورنت پریدم و از آنجا تاختم و ناامیدانه سعی کردم از تیرهایی که در جاده اطرافم فرود می‌آیند اجتناب کنم و جاده را به امید فرار با جان و رونهایم شکستم.

این تجربه چیزی است که الدن رینگ را به خوبی کار می کند. ممکن است هنگام قدم زدن در دریاچه های کم عمق لیورنیا یا مزارع مریض Caelid مقصدی را در ذهن داشته باشید، اما نمی دانید در طول مسیر با چه چیزی روبرو خواهید شد. و این فقط به معنای بازی‌هایی مانند The Elder Scrolls V: Skyrim نیست، جایی که یک قلعه یا غار می‌تواند حواس شما را پرت کند و به چیزی منجر شود که انتظارش را نداشتید. یک موجود بزرگ می تواند از صخره بپرد، با عجله از ساحل بپرد، یا از قبرستان زیر پای شما بلند شود، و شما هرگز نمی دانید چه زمانی باید انتظارش را داشته باشید.

بنابراین، سفر به هر کجا که می‌روید به همان اندازه مهم است که کجا می‌خواهید بروید. رئیس‌های میدانی به‌عنوان موانع ظاهر می‌شوند، ناگهان شما را وارد نبردهای سختی می‌کنند که شاید انتظارش را نداشتید، و به شدت پویایی یک منطقه را دقیقاً همانطور که وجود دارید تغییر می‌دهند. به Tree Sentinel، شوالیه طلایی سوار بر اسب فکر کنید که دقیقاً تا اولین جایی که بعد از ترک درس بازی با آن مواجه می شوید، گشت می زند. شما به سراغ این مرد می روید و او بلافاصله شما را می شکند. شما فوراً درسی را یاد می گیرید – زمین خود متخاصم است، ممکن است نتوانید فوراً با هیچ تهدیدی روبرو شوید و باید راه هایی برای دور زدن آنها و شکست دادن آنها پیدا کنید. گرانش Tree Sentinel کل منطقه را تغییر می دهد، شما را مجبور می کند مسیرهای جدیدی را انتخاب کنید، حرکات آن را تماشا کنید، در یک نبرد سخت شرکت کنید یا راه هایی برای اجتناب از آن پیدا کنید.

آه، اسب های مقدس!
آه، اسب های مقدس!

این نبردها همچنین تفاوت اساسی با مواجهه با چیزی بزرگ و ترسناک در جهان دارند. تیرانوزاروس تروژاوهای افق مانند ترسناک هستند، اما وقتی با یکی از آنها برخورد کردید، نیازی به درگیر شدن با آن نیست. اگر می‌خواهید آیتم‌های ویژه Terrojaws منتشر شود، می‌توانید با آن‌ها مبارزه کنید – اما در بیشتر موارد از این جلسات اجتناب خواهید کرد زیرا زمان‌بر، دشوار و تمرکز را از هدف واقعی شما منحرف می‌کنند. وقتی Terrorjaw را در حال پرسه زدن در یک منطقه می بینید، به اطراف می روید، اما حتی اگر به آن حمله کنید، نبرد تفاوتی با درگیر شدن با هر یک از دایناسورهای روبات Horizon در طبیعت ندارد. این ربات دایناسور فقط بزرگتر است و کشتن آن به زمان بیشتری نیاز دارد.

این را با یک رئیس میدانی در Elden Ring مقایسه کنید. وقتی با یکی از این باس ها روبرو می شوید، بازی با آن مانند هر باس نبرد دیگری رفتار می کند. یک گروه بزرگ برای زندگی روی صفحه ظاهر می شود و موسیقی به شدت تغییر می کند. بازی نشان می دهد که این یک رویداد است. این یک دشمن معمولی هیولا نیست. وزن او برابر با هر رئیسی است که در عبور از دروازه مه ملاقات می کنید.

این همچنین نشان می دهد که این نبردها ارزش انجام دادن دارند، اگرچه اختیاری و چالشی دلهره آور هستند. تغییر در عملکرد نشان می‌دهد که این یک مشکل بزرگ است، و نحوه برخورد Elden Ring با باس‌ها نیز به شما این امکان را می‌دهد که بدانید این نبرد ارزش آن را خواهد داشت. یکی از رؤسای اولیه میدان در لیمگریو سواره نظام شب بود، عضوی از گروهی از شوالیه های اسب که تنها زمانی که هوا تاریک می شد ظاهر می شدند. مانند Tree Sentinel، فتح آن دشوار است – اما پاداش شما شکاف عالی رئیس است، سلاحی که می توانید تا پایان بازی از آن استفاده کنید. سوار شدن به سواره نظام شبانه اختیاری است، و اگر فکر می‌کنید به چالش نمی‌روید یا اصلاً آن را پیدا نمی‌کنید، می‌توانید از آن اجتناب کنید، اما رئیسی که در سفر شما ظاهر می‌شود اساساً آن را تغییر می‌دهد، نه مهم است ممکن است برای تکمیل یک ماموریت با یک داستان به قلعه مورن رفته باشید، اما داستان چگونگی رسیدن به آنجا و آنچه که با آن روبرو شده اید به همان اندازه مهم می شود که وقتی وارد شدید.

Field Boss مجموعه‌ای از چیزهایی است که Elden Ring را از بازی‌های مشابه متمایز می‌کند – حتی شبیه‌ترین آنها، مانند Breath of the Wild. اگرچه این بازی بسیاری از احساسات مشابه حلقه الدن را برمی انگیزد، به خصوص در آزادی ایجاد شده که به شما امکان می دهد به سادگی جهان را کاوش کنید و چیزهای جالبی برای سفر و کاوش پیدا کنید، اما آنچه کشف می کنید همیشه لذت بخش نیست. می‌توانید به بالای کوه برسید تا مجسمه‌های عجیب و غریبی را ببینید که از کیلومترها دورتر متوجه آن‌ها شده‌اید، اما این تضمین نمی‌کند که پس از رسیدن، چیزهای بیشتری برای دیدن وجود داشته باشد. اما با Elden Ring، این احتمال خوب است که حتی اگر کمی در مکان عجیب و غریبی که تصمیم به بررسی آن دارید صبر کنید، این سفر ارزش آن را دارد که در راه آن‌جا پیدا کنید (و بجنگید و بکشید).

هر بازی باید نبردهای غیرمنتظره با باس ها با کشتی های اسکلتی داشته باشد.
هر بازی باید نبردهای غیرمنتظره با باس ها با کشتی های اسکلتی داشته باشد.

روشی که Elden Ring با رئیس‌های میدانی برخورد می‌کند، اخلاق طراحی را تجسم می‌کند که باعث می‌شود دنیای Elden Ring احساس مهمی کند – به دلیلی بزرگ به نظر می‌رسد و فقط برای اینکه فضایی بین مکان‌ها باقی بگذارد، گسترده نیست. آزادی کاوش با گیم پلی ای که در طول مسیر کشف می کنید، به شکل باس نبردها و پاداش هایی که انجام آن گیم پلی را ارزشمند می کند، نتیجه می دهد، نه چیزی که احتمالاً در راه رسیدن به چیز بهتری از دست خواهید داد. در Elden Ring، روسای میدان به شما این احساس را می‌دهند که تمام دنیا مهم است، نه فقط مکان‌هایی که بازی می‌خواهد بروید. آنها سفر را به اندازه مقصد مهم می کنند و این احساسی است که هر بازی جهان باز باید برای ایجاد آن تلاش کند.